معاون پژوهشی دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه محقق اردبیلی گفت: این دانشکده گام های موثری در زمینه تجلیل از مفاخر برداشته است. به گزارش روابط عمومی دانشگاه، دکتر محمد حسن زاده در نشست تخصصی «آسیب شناسی ادبیّات داستانی دفاع مقدّس» با اشاره به حضور محمدرضا بایرامی داستان نویس شناخته شده کشور در این نشست افزود: دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه محقق اردبیلی، چندی است گام­ های مؤثری در زمینه تجلیل از مفاخر ادبی استان برداشته­ و تداوم این مهم را در برنامه کاری خود قرار داده است.
 وی بومی­نویسی را از ویژگی­های بارز آثار داستانی بایرامی برشمرد و افزود: بایرامی با وجود آن که مدت کوتاهی از عمر خود را در اردبیل به سر برده اند اما مطالعه در آثار وی حتی داستان های دفاع مقدّس معلوم می­کند که وی از خطه سبلان و شهر عالم­ پرور اردبیل است.
حسن زاده برگزاری این قبیل جلسات را مهم و فتح بابی برای توسعه فرهنگی دانست و ادامه داد: این نشست ها می تواند سرآغاز ارتباط مؤثر حوزه هنری استان با گروه زبان و ادبیات فارسی و تداوم همکاری هرچه بیش­تر این حوزه با گروه هنر دانشکده ادبیات و علوم انسانی باشد.
محمدرضا بایرامی نویسنده شناخته شده کشور حمایت و همکاری حوزه هنری با دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه محقق اردبیلی را قابل تقدیر برشمرد و گفت: این اتفاق مهم می تواند منشأ آثار مثبت باشد.
وی ادامه داد: توجه به ادبیات معاصر، مخصوصاً ادبیات داستانی از ضروریّات مطالعات امروزی است.
به گفته بایرامی، اتفاقی که بعد از انقلاب اسلامی در ادبیات داستانی روی داد با قبل از انقلاب قابل مقایسه نیست اما بعد از انقلاب بسیاری از نویسندگان ما جهانی شدند و می توانستند بیشتر از این هم رشد کنند.
 وی درباره عدم توفیق در این زمینه افزود: متأسفانه ادبیات معاصر در کشور ما آنطور که شایسته است، جدی گرفته نمی شود و به نوعی با ادبیات معاصر قهر هستیم.
دکتر مسروره مختاری عضو هیات علمی گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه محقق اردبیلی گفت: مقام معظم رهبری خاطرات، روش، منش و سلوک رزمندگان و رخدادهای هشت سال دفاع مقدّس را گنجینه­ای تمام نشدنی دانسته اند.
مختاری با مرور بر ادبیات جنگ و ضرورت آسیب ­شناسی این نوع ادبی، ادبیات داستانی دفاع مقدس ادامه داد: شرایط و ویژگی­ های این ادبیات در سه مرحله عمده داستان ‌نویسان اوایل جنگ، دوره میانه یعنی تقریباً از نیمه دوم دهه ۶۰ و دوره سوم سال های پس از آتش ‌بس قابل بررسی است.
مختاری شبیه ­سازی ادبیات دفاع مقدّس با نوع ادبیات جنگ در غرب، ارائه الگوهای محدود تکرارشونده در داستان های جنگ، شتابزدگی در خلق برخی از آثار، همسانی، مشابهت، اقتباس و الگوبرداری داستان‌نویسانِ جنگ از آثار دیگران، سفارشی‌نویسی، نداشتن تجربه مستقیم و ملموس برخی نویسندگان از میدان های جنگ، همراهی و همداستانیِ تأسف­بار برخی از نویسندگان دوره‌ های اوّل و دوم با برخی از قلم‌به‌دستـان منفی­اندیش و انکارکنندگان ارزش های دفاع مقدّس در دوره سوم را از آسیب ­های جدّی ادبیات داستانی دفاع مقدّس برشمرد.